100Jaar

Deel 6: Ina en Aeilke

De strijd in de levensmiddelenbranche leidt in de loop van de jaren ´70 tot een climax, waarbij enkele grote bedrijven en winkelketens een monopolie positie innemen en voortaan de prijzen bepalen. Dat is de doodsteek voor veel kleine middenstanders, die een eeuw lang langs het kanaal de bevolking in hun levensonderhoud hebben voorzien. Het is dan vooral nog een kwestie van wie de langste adem heeft. En wie niet groot is, moet slim zijn… 

Zo houdt de familie Muthert het hoofd in moeilijke tijden trots boven water. Frans Muthert heeft het pand aan de Schoolstraat  inmiddels van zijn moeder,  Trijntje Muthert-Alvering, gekocht. De verkoopakte wordt op 1 mei 1974 bij notaris Gerrit Grutterink in Borger vastgelegd. 
  
In 1976 slaat het noodlot onverwacht toe. Frans Muthert wordt ziek en overlijdt in november 1977 aan de gevolgen van longkanker. Hij is pas vijftig jaar. Zijn vrouw Ina Muthert-Homan  besluit na het overlijden van haar man de zaak voor te zetten. Gelukkig schiet zoon Aeilke te hulp. Aeilke Muthert is opgegroeid in de kruidenierszaak en is als peuter wel eens uit het ledikant geklommen om van de pepermuntjes in de etalage te gaan snoepen… Het vak van winkelier ligt hem dus wel.  
 
Op dat moment studeert hij  aan de HEAO in Groningen. "Maar in het jaar dat mijn vader ziek was, heb ik veel geholpen met de winkel en heb ik meer feeling gekregen voor het vak", vertelt hij. Na een jaar besluit  Aeilke zijn moeder in de winkel bij te staan. En van het een komt het ander... In 1980 gaat hij samen met zijn moeder een VOF aan. Zo maakt de derde generatie Muthert in het familiebedrijf zijn opwachting.

Slijterij Frans Muthert Schoolstraat Musselkanaal luchtfoto
De slijterij en de groothandel van de familie Muthert aan de Schoolstraat 48 na de verbouwing van 1981. 
Rechts ervan ligt het oude café, dat dan al een tijd gesloten is. De ruimte wordt later gebruikt door Marleen Kamphuijs,
Aeilke´s vrouw, die er vanaf 2012 het ´Art-Huijs´ runt, een atelier voor schilderscursus en workshops zilveren sieraden.

In de jaren ´70 bestaat het familiebedrijf aan de Schoolstraat in Musselkanaal uit de slijterij en de groothandel.  De zelfbedieningszaak is dan al een tijd gesloten, evenals het oude café ernaast. De voormalige café-ruimte biedt vanaf dan met name vele jaren onderdak aan het postkantoor en daarna aan kleine, startende bedrijven. Het accent komt in de winkel vanaf deze tijd vooral op de slijterij te liggen. De familie Muthert besluit de zaak grondig te vernieuwen. De winkel wordt in 1981 geheel verbouwd en een deel  van de zelfbedieningszaak en pakhuis wordt bij de winkel aangetrokken. Ook wordt er weer een kantoorruimte gemaakt. Aeilke manifesteert zich vanaf dan als leverancier van speciale dranken, waaronder een ruime uitbreiding van het assortiment wijn. Kort daarvoor heeft hij het ´slijtersvakdiploma´ gehaald en in de slijterij wil hij zijn kennis en kunde graag met de klanten delen.  
 
En dat pakt goed uit. De slijterij biedt in de jaren ´80 ook ruimte voor zo´n 150 soorten bieren, die hoofdzakelijk uit het buitenland komen. Maar dat niet alleen… Want Aeilke wil als ondernemer wat speciaals aan zijn zaak toevoegen. Van elke biersoort heeft hij daarom de bijbehorende glazen 
in voorraad. Het nieuwe ´bierconcept´ wordt enthousiast ontvangen. Zoiets kent men in de verre omtrek niet. Na de eerste ´hausse´ groeit het aantal biersoorten zelfs uit tot zo´n tweehonderd. Als de belangstelling daarna afneemt, brengt Aeilke het assortiment terug tot een vijftigtal bieren.   
 
Ook op andere vlakken onderscheidt hij zich als slijterij. Dat betreft niet alleen de ontelbare likeurtjes en sherry´s die al van oudsher in de winkel te verkrijgen zijn. Maar als wijnexpert gooit hij eveneens hoge ogen. Het bijzondere en exclusieve karakter van de winkel staat daarbij altijd voorop. "Ook dan zoek ik naar aparte dingen en reis ik bijvoorbeeld naar Sicilië en ontdek daar op de hellingen van de Etna een leuke wijn", vertelt Aeilke. "Die neem ik dan mee naar huis. Natuurlijk, zo´n wijn blijft voorlopig liggen, omdat de wijn dan nog onbekend is. Maar zodra iemand een Italiaanse zakenrelatie heeft of een Italiaans menu wil maken, kan ik een bijzondere Italiaanse wijn leveren."

Frans Muthert 70 Jaar jubileum advertentie
Het 70-jarig jubileum van de slijterij, wijnhandel en groothandel Frans Muthert wordt in 1988 op grootse wijze gevierd
door het familiebedrijf. En natuurlijk zijn er tal van jubileum-aanbiedingen. Maar ook wie iets speciaals zoekt,
kan eveneens in de winkel terecht.  Voor een Franse wijn uit 1889 bijvoorbeeld.

"Wij willen een zo breed mogelijk assortiment hebben en als het even kan en verantwoord is, ook in de diepte", zegt Aeilke over zijn aanpak. "We zijn altijd op zoek naar aparte dingen. Vaak weet ik precies waar die vandaan komen, omdat ik op de plaats van oorsprong ben geweest. Bijhouden van je literatuur is natuurlijk belangrijk, maar eigen ervaring is, dachten we, nog veel beter. Daarom bezoeken zowel mijn moeder Ina en ik veel bedrijven, zoals distilleerderijen, bierbrouwerijen en wijngebieden in binnen- en buitenland en kunnen wij iedereen die iets bijzonders wil - een apart wijntje, een bijzonder likeurtje of een afwijkend biertje - altijd van dienst zijn en iets meer vertellen dan alleen de prijs." 
 
“Als ondernemer moet je een goed gevoel  hebben voor waar kansen liggen,” Op het gebied van catering werpt hij zich op als verhuurder van ´mobiele biertaps´ voor evenementen en  als toeleverancier van wijnen en bier aan horecabedrijven in de omgeving. De wijnflessen kunnen desgewenst van speciale etiketten worden voorzien. Ook biedt het exclusieve assortiment de mogelijkheid tot het verzorgen van passende relatiegeschenken voor bedrijven. Zo vernieuwt hij de groothandelsfunctie van het familiebedrijf en zorgt ervoor dat de onderneming bij de tijd blijft. 
 
Om zijn slagkracht als zelfstandig ondernemer te versterken wordt Aeilke lid van ´De Echte Groninger  Slijters´, een overkoepelende organisatie die centraal inkoopt voor haar leden, voor mailings zorgt en proeverijen organiseert. De samenwerking bevalt hem.  Aeilke wordt  gevraagd om lid te worden van de landelijke organisatie “Wijndomein” en  tevens vragen ze hem om ook bestuurslid te worden. Door fusies verandert de naam in ´Gilde Wijnhuis.  Daarna gaat hij verder met drie bestuursleden  om Euroslijter´ te starten en na een fusie vervolgens als ´Uw TopSlijter´ verder te gaan . Maar hij vaart als winkelier wel een geheel eigen koers, die vooral bepaald wordt door zijn ervaring, inzicht en intuïtie. "Ik ben nog een onafhankelijke slijter", zegt Aeilke. "Veel slijters die vroeger zelfstandig waren, zijn nu aangesloten bij een slijterijketen waarin wordt voorgeschreven hoe en wanneer wat verkocht mag worden onder welke voorwaarden. Maar als zelfstandig ondernemer bepaal ik dat zelf."

Ina en Aeilke Muthert in de Slijterij

Tags:

Van een vernieuwende zelfbedieningszaak naar een gespecialiseerde slijterij

Als Nederland begin jaren ´50 door de wederopbouw steeds welvarender wordt, ontwikkelt ook de streek langs het kanaal zich sterk. Er ontstaan steeds meer winkeltjes en kleine bedrijven rondom wat dan wel ´de langste winkelstraat van Europa´ wordt genoemd. Maar ook de landbouwers in de omgeving boeren goed. En de groothandel  en de winkel van de familie Muthert groeien als ´vaste´ toeleverancier met de bedrijvige streek mee. 
De komst van zoon Frans in de zaak brengt veel verandering teweeg voor het ouderlijk echtpaar. Frans Muthert is in 1949 getrouwd met ´Ina´ Gesina Willemina Homan (1927), dochter van de eigenaar van hotel Homan in Sellingen.  Als kinderen uit een ondernemersgezin maken ze zich het vak van winkelier snel eigen. En ze willen daarin hun eigen koers gaan varen... Dat is niet altijd gemakkelijk voor de ouders Aeilke en Trijntje, die aan de Schoolstraat altijd gewend zijn geweest de lakens uit te delen.  
Ze zien in deze jaren hoe de levens van hun kinderen zich elk op een eigen wijze ontwikkelen. Want het is allesbehalve een ´doorsneegezin´… Als oudste zoon legt Chris Muthert zich toe op het opknappen van oude hotels, die hij daarna een tweede leven geeft. In Zwolle wordt hij eigenaar van een hotel, café en restaurant dat al snel de naam ´Hotel Muthert´ krijgt en in de jaren erna volop furore maakt.  
Met de jongere zoon Popko loopt het helaas anders af. Door zijn zwakke gezondheid wordt hij ziek en overlijdt hij al in 1954, op pas 30-jarige leeftijd. Het geliefde ´Hotel Dik´, dat tot die tijd in zijn handen was, wordt daarna als familiebezit verkocht. De dochters van Aeilke en Trijntje trouwen ondertussen en komen ´goed terecht´, ze huwen een bankdirecteur, een hoofd van de school en een boer. Jongste dochter Trijnie blijft als nakomertje nog  in huis bij Aeilke en Trijntje, die de zaken langzaamaan uit handen gaan geven.

 Uitreksel kvk Frans Muthert Grossierderij het Noorden 1955

Uitreksel KvK Slijterij Frans Muthert / Grossierderij het Noorden
Frans Muthert neemt in 1955 de grossierderij en het levensmiddelenbedrijf van zijn vader Aeilke Muthert over.
De winkel en het pakhuis zijn op Schoolstraat 48 in Musselkanaal gevestigd. In het dossier van de Kamer van Koophandel
wordt eveneens het oprichtingsjaar vermeld: 1918.

 

Frans Muthert neemt in 1955 de grossierderij en het levensmiddelenbedrijf van zijn vader Aeilke Muthert over. De winkel en het pakhuis zijn op Schoolstraat 48 in Musselkanaal gevestigd. In het dossier van de Kamer van Koophandel wordt eveneens het oprichtingsjaar vermeld: 1918.  
Als Frans en Ina het vak in de vingers hebben, besluiten Aeilke en Trijntje in 1955 te verhuizen naar hun ´woning´, die ze al halverwege de jaren ´30 aan de Schoolstraat 42 hebben laten bouwen. In het weekend gaan ze vaak met de auto op stap en rusten onderweg uit met een kopje koffie. Maar ze nemen als ouders ook nu hun verantwoordelijkheid. Trijnie  wordt al jong meegegeven dat ze moet ´doorleren´, zodat ze later zelfstandig kan zijn. Ze neemt deze les ter harte en vindt later een passende baan in het onderwijs. 
Frans en Ina werken vanaf 1955 zelfstandig in de winkel en groothandel aan de Schoolstraat 48.      Op 9 maart 1955 wordt de zaak bij de notaris Gerrit Grutterink in Borger door vader Aeilke Muthert officieel overgedragen aan zijn zoon Frans Hendrik  Muthert.  Frans huurt het eigendom van zijn ouders. Elke zaterdag wordt de huur netjes door hem betaald, ´ten huize´ van de verhuurder, zijn vader. De huur gaat al in 1954 in, maar Frans zal het geheel pas vele jaren van zijn familie kopen.  
Zo wordt Frans Muthert de nieuwe eigenaar van de winkel, de grossierderij én het café aan de Schoolstraat in Musselkanaal. De vader  Aeilke Muthert staat hen met raad en daad  terzijde. Het afscheid van het ondernemerschap valt het oudere echtpaar zwaar immers ´niets doen´ ligt niet in hun aard… Ze houden nog lange tijd contact met oud-medewerkers en willen ´tussendoor´ ook nog wel eens zelf vanuit huis een fles drank aan klanten verkopen... Tegen een scherpe prijs uiteraard, want de handel zit nu eenmaal in hun genen. Aeilke Muthert overlijdt na een ongelukkige val in 1963, op 70-jarige leeftijd.
Frans Muthert heeft als ondernemer een ´zachter´ karakter dan zijn beide ouders. Hij is  sociaal en altijd vrolijk. Dat maakt hem bij de klanten geliefd, men spreekt met  waardering over hem. Ook Ina Muthert-Homan werkt volop mee in de winkel. Ze haalt haar rijbewijs en het is haar taak om met het Volkswagenbusje bij particuliere klanten langs te gaan en bij hen de winkelboekjes op te halen. In deze boekjes noteren de klanten hun bestellingen voor de week, die vervolgens door mevrouw Muthert worden ingepakt en op vrijdag weer worden rondgebracht.  
 De klanten bevinden zich veelal in de streek rondom het langgerekte Musselkanaal. En dat kan een heel eind rijden zijn. Soms komt het voor dat iemand is vergeten om de week ervoor een boodschap op te schrijven. Mevrouw  Muthert is dan niet te beroerd om helemaal terug te rijden naar Musselkanaal en het vergeten artikel alsnog thuis te brengen. Ook al betreft het een pond zout van zeven cent…  
Het gaat de zaak voor de wind. Er zijn een achttal mannen en (buur)vrouwen in dienst. Ze helpen zowel in de winkel als bij de groothandel. Vooral tegen het weekend is het druk, als de weekboodschappen thuis worden bezorgd. Vaak geeft men nog wat zoetigheid mee, als kleinigheid voor de gezinnen. Ook de arbeidersgezinnen uit het dorp komen graag en  krijgen dan meestal wat beschuit, boter of suiker over de toonbank toegeschoven of als er even geen geld is, kan het opgeschreven worden in het boek. Dat tekent de sterke sociale en bindende rol die de winkel in de buurt inneemt. Ook houdt Ina een deel van de boekhouding bij.

Frans Muthert eigen label Jonge Jenever Frans Muthert eigen label Vieux
Frans Muthert is een vernieuwende winkelier. Hij ontwikkelt vanaf de jaren ´60 tal van dranken
die door hem naar eigen recept worden gemaakt en  onder eigen etiket worden verkocht. 

 

 

Maar Frans Muthert is ook een vernieuwende winkelier. Hij ontwikkelt vanaf de jaren ´60 tal van dranken die door hem naar eigen recept worden gemaakt en onder eigen etiket worden verkocht.

 

Steeds meer mensen komen in het bezit van een auto en zijn in staat om zelf de boodschappen te halen. Hier speelt hij op in. De nieuwe zelfbedieningszaak komt aan de voorzijde, in de ruimte waar eerst het pakhuis was. De klanten leggen hun boodschappen in een mandje  en rekenen af bij één van de twee kassa’s.

 

De zelfstandige slijterij komt in het gedeelte waar de kruidenierszaak was. Dan ook  verandert hij de naam A. Muthert in Frans Muthert. Het café bevindt zich aan de andere zijde en wordt verhuurd aan de familie Herder.
Naarmate de concurrentie van andere, grote supermarkten toeneemt, besluit Frans om zich te gaan specialiseren. Hij richt zich begin jaren ´70 meer op de drankverkoop en gaat als ´groot- en kleinhandel in sterke, zwak alcoholische en alcoholvrije dranken´ verder. Hij past niet alleen zijn assortiment aan, maar communiceert ook anders in de media.  Zijn advertenties in de plaatselijke kranten worden dan steevast voorzien van zijn eigen portret met als persoonlijke boodschap: "Ja, ik sta in voor de kwaliteit: van elke bij mij gekochte fles, tot de laatste druppel uit uw glas." Zo onderscheidt hij zich met een gespecialiseerd assortiment aan dranken en een vakkundige, persoonlijke aanpak van ´het gros´ aan supermarkten dat her en der uit de grond schiet. 
Het café wordt gesloten, de verkoop van drank vindt voortaan alleen  vanuit de slijterij in het winkelpand plaats. Als winkelier ondervindt hij wel steeds meer concurrentie van de  ´goedkope´ supermarkten. Maar hij weet daar op gepaste wijze op in te spelen. De supermarkten hanteren in deze jaren een ´verticale prijsbinding´, wat inhoudt dat men overal dezelfde prijs voor de verkoop van levensmiddelen hanteert. Zo probeert de VIVA, de ´Bond van Merkartikelen´, een groot aantal merkartikelen te beschermen. Maar de handelaar Frans Muthert heeft daar zo zijn eigen kijk op…  
Wat bier betreft werkt hij met ´vrije artikelen´ en speciale aanbiedingen. Een krat Amstel-pils wordt in zijn winkel verkocht voor f 9,85. Dat komt neer op 41 cent per flesje. Bij aankoop van een tweede krat, zakt de prijs naar 37 cent per flesje. Neemt men er een derde krat bij, dan kost een flesje nog maar 33 cent. Zo weet hij op inventieve wijze  klanten aan zich te binden. Niet alle merken laten zich echter zo verkopen. Heineken-bier, van dezelfde brouwerij, hanteert wel een bindende prijs van 49 cent per flesje.  "Voornamelijk voor de concurrentiestrijd hebben wij dit vrije artikel", vertelt Frans in 1972 aan het ´Nieuwsblad van het Noorden´. "Mijn bieromzet is daardoor sterk verhoogd."  
De verkoopcijfers bewijzen het gelijk van zijn aanpak. Waar Frans Muthert eerst 150 tot 200 kratten bier per week verkocht, stijgt dat naar maar liefst 700 kratten per week. Dat levert hem weer voordelen op bij de inkoop, omdat hij daardoor een ´kwantumkorting´ ontvangt. En dit geeft hem weer de ruimte bij het vaststellen van een scherpe prijs voor zijn andere artikelen.. Zo is hij als kleine middenstander veel ´grote jongens´ toch te slim af. 
Vooral bier is voor hem een ´lokmiddel´ om klanten naar de winkel aan de Schoolstraat te krijgen. Door enkele grote fusies loopt het aantal ´zelfstandige´ brouwerijen in het land sterk terug, maar de omvang van biermerken neemt daarentegen wel toe. Want de Nederlander gaat in de welvarende jaren ´70 steeds meer bier consumeren. "Als ik geen  goedkoop bier heb, gaan ze naar een ander", vertelt Frans Muthert. "Maar ze kopen daar dan ook de andere artikelen." 
En de aanpak werkt eveneens bij de groothandel. Daar vraagt Frans Muthert voor verenigingen ´een gulden minder´ voor een fles jenever, bij een bepaalde afname. Het verzekert hem jarenlang van een grote, trouwe klandizie binnen het rijke verenigingsleven in de wijde omgeving. Ook regelt hij stands op drukbezochte beurzen en brengt daar met veel verve zowel alcoholische dranken als frisdranken aan de man. Het zorgt ervoor dat ´Frans Muthert´ als slijterij in deze jaren echt een begrip wordt in de Kanaalstreek.

Advertentie Slijterij Frans Muthert

 

Zijn inventieve, prijsbewuste werkwijze biedt de winkelier Muthert zo nog jarenlang de mogelijkheid een breder assortiment te blijven voeren. Hoewel hij andere producten soms onder de kostprijs moet verkopen... Bij bepaalde gangbare producten,  verdwijnen de winstmarges zelfs geheel. Door de bijkomende kosten van personeel, reclame en huisvesting breekt voor veel middenstanders dan ook een moeilijke tijd aan. Slechts enkele overleven.

 

Tags:

Deel 4: De oorlogsjaren

Als de oorlog in 1940 aanbreekt en de Duitsers ons land binnenvallen worden veel zonen uit Groningen opgeroepen om hun dienstplicht te vervullen. Voor de oudste zoon Chris zit de diensttijd er dan net op, hij weet zich wel te redden. Maar als zijn jongere broer Popko een oproep voor het leger krijgt, komt zijn moeder Trijntje in actie. Ze meldt zich met vader Aeilke bij het militaire hoofdkantoor in Emmen, waar de Duitsers het inmiddels voor het zeggen hebben  en geeft aan dat Popko fysiek te zwak is om in het leger te gaan. Dat willen de Duitsers echter eerst met eigen ogen zien...  
 
Als ze daarna de familie Muthert in Musselkanaal bezoeken en bemerken dat er naast levensmiddelen ook alcohol wordt verkocht, stellen ze een speciale "regeling" voor. Popko Muthert hoeft zich niet als dienstplichtige te melden, mits de Duitsers met enige regelmaat langs kunnen komen om drank in te slaan. De familie Muthert gaat met tegenzin met dit voorstel akkoord. Want op deze wijze kan de zwakke gezondheid van Popko toch nog worden ontzien. In de oorlogsjaren staan dan weleens  Duitse wagens bij het café van Muthert. 
 
Ook in oorlogstijd blijft Aeilke Muthert volop ondernemen. In 1942 koopt hij het bekende "Hotel Dik" in Nieuw-Buinen. Daar wil hij zijn oudste kinderen een eigen toekomst laten opbouwen. Chris Muthert, de oudste zoon, is een ondernemende jongeman die inmiddels met een vrachtwagen als "expediteur" de kost verdient.  En zijn jongere broer Popko Muthert blijft zwak van gestel. Daarom maakt Aeilke een plan: Popko en  zus Antje Jantina krijgen in 1943 "Hotel Dik" onder hun hoede. Een ervaren hulp ondersteunt hen in het huishouden. De "rustige" omgeving van Nieuw-Buinen lijkt de ouders voor hun kinderen een veilige plek om in oorlogstijd een eigen zaak op te zetten. Ook de jongste kinderen  van het gezin dragen hun steentje bij. Zo moet Frans regelmatig op de fiets boodschappen wegbrengen voor zijn ouders.     
 
Het is sommige inwoners van Musselkanaal een doorn in het oog als ze weer eens een Duitse auto bij het café van de familie Muthert zien staan. Maar men kent de aanleiding niet... En verder is er vrijwel niemand in het dorp van op de hoogte dat er in het woonhuis bij de winkel verschillende onderduikers verborgen zitten. Het zijn allen jongens uit de veenstreek die in 1943 na een oproep van de "Arbeitseinsatz" weigerden om voor de Duitsers te werken. Bij Muthert vinden ze veilig onderdak. De aanwezigheid van Duitse militairen in het café geeft de familie Muthert zo een dekmantel. De speciale "regeling" met de Duitsers maakt deze locatie immers "onverdacht"... 
 
De wijze waarop Aeilke en Trijntje Muthert dit "dubbelspel" spelen, kenmerkt hun onverschrokken houding. Achter in de opslagruimte van de groothandel "Het Noorden" wordt zelfs clandestien geslacht, terwijl de Duitse soldaten in het café hun borrel drinken.  Ondertussen wordt er ook "gewoon" boodschappen geleverd aan de familie van herenboer en vervener Maarsingh, die de villa "Huize ter Marse" bij de watertoren bezit. In deze villa woont in de oorlogsjaren Jacob Maarsingh, die als NSB-er gemachtigde van Mussert voor de provincies Groningen en Drenthe is.  Voorzichtigheid is geboden dus... 
 
Als in 1943 blijkt dat Trijntje op hoge leeftijd alsnog in verwachting is, wordt dit aan het gezin nog niet verteld. Men wacht eerst af. Op een gezinsfoto die in de zomer van 1943 is gemaakt, is dat mooi in beeld gebracht. De kinderen staan fier rond hun zittende ouders geportretteerd. Moeder Trijntje is zwanger van de jongste. Enige maanden later wordt dochter "Trijntje" in goede gezondheid geboren, die als "nakomertje" een warm welkom vindt in het grote gezin.

Gezinsfoto familie Muthert 1943 - 100 jaar Muthert

De oorlog eist desalniettemin een zware tol in Musselkanaal. Diverse Joodse gezinnen uit Musselkanaal van onder ander Schoolstraat, Schoolkade, Sluisstraat en de Sluiskade zijn in 1942 en 1943 naar vernietigingskampen zoals Sobibor en Auschwitz in Polen afgevoerd. 

Na afloop van de oorlog in mei 1945 worden collaborerende NSB-ers opgepakt en bestraft. 
En  komen "de onderduikers" aan de Schoolstraat 48 naar buiten. Zodra de buurtbewoners horen wat er op de Schoolstraat in werkelijkheid gebeurd is,  begeven ze zich naar de winkel van de familie Muthert.  Daar wordt vader Aeilke door zijn dorpsgenoten op de schouders gezet en als een ware held door hen langs het kanaal gedragen.  
 
Na de oorlog herstelt het leven zich langzaam in Musselkanaal. De scheepvaart langs het kanaal komt weer opgang,  de handel leeft op, er komen meer levensmiddelen beschikbaar. Wekelijks worden bij de familie Muthert grote voorraden suiker, zout, beschuit, koffie, thee én sterke drank over water aangevoerd en in het pakhuis opgeslagen.  Aeilke begeeft zich op dinsdag voortaan weer naar Groningen, om nieuwe producten te zien en met de fabrikanten prijsafspraken te maken. 
En moeder Trijntje geeft met haar natuurlijke overwicht de winkel opnieuw de allure van weleer. 
De vrachtschepen die Musselkanaal in deze jaren aandoen, leggen meestal vlakbij Muthert aan. Met grote zakken worden de voorraden zout, suiker, beschuit, koffie en thee in grootverpakkingen over een plank aan de kade gebracht en vandaar op de rug naar het pakhuis gesjouwd. Daar wordt alles de trap op gedragen en op zolder opgeslagen, klaar om uitgepakt en opnieuw ingepakt te worden voor de klanten. Het is elke keer weer een heel karwei... De drank wordt daarom in grote vaten beneden in het pakhuis bewaard.  
 
Eind jaren 40 neemt de welvaart onder bevolking weer toe. Dat merkt men in de winkel ook. Aeilke en Trijntje krijgen vanaf dan versterking van hun jongste zoon Frans. Want het is "een gewoonte" in de streek dat de oudste zonen een eigen zaak hebben en de jongste zoon de zaak van vader overneemt. Zo komt een nieuwe generatie Muthert in beeld.

Tags:

Pagina's

Abonneren op 100Jaar